Tibet, gelegen in de hoogste bergketen ter wereld, schijnt zowel letterlijk als figuurlijk boven de rest van de wereld verheven te zijn. Tibet en zijn cultuur zijn bijna synoniem geworden voor ‘spiritueel’. Net als bij negatieve stereotypering zouden we ons bij zo een soort van idealisering kritisch de vraag moeten stellen hoe en waarom dit gebeurt.
Achter dat mystieke plaatje schuilt een regio met een complexe geschiedenis en een opmerkelijke veerkracht. Met een bevolking zo groot als die van Vlaanderen, kende het Tibetaanse boeddhisme een invloed die reikte tot in de meest ontoegankelijke taiga van Siberië.
Na de inlijving door China in het midden van de vorige eeuw, veranderde dat Tibet voorgoed.
Toch blijft de Tibetaanse cultuur opvallend levendig. In ballingschap floreert een wereldwijde diaspora die de taal, kunst en rituelen bewaart, terwijl in Lhasa een jonge generatie zoekt naar manieren om de oude traditie en de razendsnelle modernisering van China te verzoenen. Wat betekent culturele overleving onder al deze druk? En hoe lees je een geschiedenis die tegelijkertijd religieus en politiek zeer gevoelig is?
In dit gespreksmoment neemt Pieter-Jan Buyle je mee in dit gelaagde verhaal van Tibet. Hij schreef zijn thesis over de Tibetaanse geschiedenis en als Mandarijnsprekend sinoloog heeft hij toegang tot het hoogplateau via een grote reikwijdte aan bronnen. Via verhalen, beelden en voorbeelden toont hij hoe het Tibet van vandaag veel meer is dan een cliché – en welke vragen het ons stelt over identiteit en autonomie.
